Ik zeg al jaren dat je als fotograaf ook zelf eens voor de camera moet staan. Dan ervaar je pas echt wat je klanten ook voelen. Die lichte spanning. Het idee dat je niet precies weet wat je met jezelf moet doen.
Dat is precies wat Josine deed. Ze stapte uit haar vertrouwde rol achter de camera en ging het zelf beleven. Niet om mooie foto’s te “scoren”, maar om te voelen hoe het is. Haar man Walter deed ook mee. Hij is normaal geen fan van op de foto gaan. Zo iemand van: “is het al klaar?” Maar eerlijk? Daar zie je dus niets van terug!
Tussen grapjes, kleine momentjes en gewoon samen zijn, vergat hij de camera. Geen geforceerde glimlach. Geen ongemak dat bleef hangen. Gewoon zichzelf.
En dat is het mooie. Soms moet je zelf het verhaal instappen, om te begrijpen hoe waardevol het voelt aan de andere kant van de lens.
